سایرمقالات

مدیریت دیابت در دوران باداری در قبل، بعد و در طی دوره کووید 19

توسط شهریور 1, 1399 بدون دیدگاه
مدیریت دیابت در دوران باداری در قبل، بعد و در طی دوره کووید 19

چکیده:

زمینه: زنان باردار مبتلا به دیابت، گروه آسیب پذیرتری در برابر عوارض ابتلا به کووید 19 هستند و به آنها توصیه می شود که مقررات رعایت فاصله اجتماعی را بسیار جدی بگیرند. در اینجا مدیریت بیماری دیابت در قبل، بعد و در طی دوران قرنطینه را بررسی می کنیم.

روش ها: در بیشتر موارد، ویزیت بیماران دیابت قبل از زایمان و مامایی، از راه دور انجام می گیرد و زنان باردار فقط برای انجام اسکن های فراصوت ضروری و هنگام درد زایمان و برای به دنیا آوردن فرزند به بیمارستان مراجعه می کنند. در این مقاله منابع آنلاین برای حمایت از زنانی که دیابت نوع یک (T1D) دارند و برای حاملگی برنامه ریزی می کنند و همچنین منابع آنلاین برای خودمدیریتی زنان باردار مبتلا به این نوع دیابت از طریق نظارت متناوب یا مستمر بر گلوکز معرفی می شوند. روش های غربالگری شبکیه، مراقبت در طی بارداری و همچنین تأثیرات مختلف قرنطینه بر کنترل قند خون مادر نیز در نظر گرفته شده اند. روش های غربالگری جایگزین برای تشخیص هیپوگلیسمی طی دوران بارداری و دیابت بارداری (GDM) مورد بحث قرار می گیرند. در سوابق بیماران، درمان از راه دور از طریق پمپ انسولین و انتقال اتوماتیک انسولین در دوران بارداری زنان مبتلا به دیابت نوع یک را توضیح داده می شود.

نتایج: بازخوردهای اولیه نشان می دهند که مشاوره از طریف ویدئو به خوبی انجام می شود و نیاز زنانی که نیاز به ویزیت حضوری دارند را تا حد زیادی برطرف می کند. زمانی که همه گیری کاهش یابد، ارزیابی رسمی از مدل های آموزش دیابت از راه دور و استفاده از تکنولوژی، که شامل بررسی دیدگاه زنان هم می شود، بسیار مهم خواهد بود.

نتیجه گیری: تحقیق و بررسی در این مورد از سر گرفته خواهد شد و ما راه های جدیدی برای حمایت از زنان باردار مبتلا به دیابت پیدا خواهیم کرد تا بتوانند روش ترجیحی خود برای انتقال انسولین و نظارت بر گلوکز را انتخاب کنند.

واژگان کلیدی: حاملگی با دیابت، دیابت نوع یک، دیابت نوع دو، دیابت بارداری، نظارت مستمر بر گلوکز، درمان از طریق پمپ گلوکز، حلقه بسته، کووید 19.

مقدمه:

من نیز مانند بسیاری دیگر از خوانندگان مجله تکنولوژی و درمان شناسی دیابت، در کنفرانس ATTD ماردید از 19 تا 22 فوریه 2020 شرکت کردم، در دقایق آخر اسلایدها را آماده کردم، تا شب در جلساتی با همکاران دانشگاهی همکاران در بخش صنایع کار کردم، در پارک خوان کارلوس ورزش کردم، در رستوران با دوستانم غذا خوردم. دو هفته بعد، سخنرانی ای داشتم که تقریباً به طور قطع آخرین سخنرانی من در کالج سلطنتی زنان و زایمان (RCOG، لندن، 6 مارس) خواهد بود. تعداد انگشت شماری از شرکت کنندگان به علت ویروس کرونا قرار خود را لغو کرده بودند، و نیمی از شنوندگان به صورت فیزیکی و بقیه از طریق ویدئو حضور داشتند.

دولت انگلیس توصیه کرد که آرام باشید و به دست شستن ادامه دهید، زندگی طبیعی همچنان ادامه دارد، با اینحال میزهای خالی در رستوران های مرکزی لندن اولین هشدارها بود. هشدار غیرمنتظره دیگری که همان روز اتفاق افتاد، زمانی بود که انجمن دیابت انگلیس، مجموعه ای از کنفرانس های حرفه ای سالانه خود را اعلام کرد. این مداخله سریع، برای شاغلین در امر درمان و مراقبت دیابت یک هشدار بسیار مهم بود. ناگهان، دیگر نیاز به آماده کردن پوستر و اسلایدهای سخنرانی نبود، اما فرصتی ایجاد شد تا مقالاتی درباره پیامدهای ظهور همه گیری ویروس کرونا تهیه شوند، و مقالاتی در این باره در اینترنت گذاشته شد.

دوره کوتاه مدتی از اضطراب و ناباوری وجود داشت و ما با همکاران خود در ایتالیا و اسپانیا تماس می گرفتیم و از همکاران مورد اعتماد می پرسیدیم که آیا می توان با آن مقابله کرد؟ این دوره زمانی بسیار حیاتی بود تا بتوانیم خدمات بالینی دیابت را خیلی سریع بازنویسی کنیم. زنان باردار، بویژه زنانی که که در سومین دوره سه ماهه خود بودند، و آنهایی که بیماری زمینه ای داشتند، به عنوان افراد آسیب پذیر در برابر کووید 19 در نظر گرفته شدند. در 12 مارس، ما مضطربانه با همکاران خود در کلینیک که نیاز به پوشش محافظیا خودقرنطینگی داشتند خداحافظی کردیم و کار سنتی و حضوری در کلینیک دیابت قبل از زایمان را قطع کردیم.

تا اواسط مارس، کلینیک های زایمان که زیرساخت های تکنولوژی اطلاعات را از قبل نداشتند یا کم داشتند، به معنای واقعی کلمه در یک شب تبدیل به قطب های تکنولوژی شدند که با سرویس سلامت همگانی ایمن (NHS) خدمات مشاوره ویدئویی ارائه می دادند. ما تلاش کردیم تا مواد آموزشی برای بیماران و شاغلین در حوزه سلامت را با هم ادغام کرده، بررسی و به روز کنیم و در اینترنت به اشتراک بگذاریم، که یک مکانیسم مقابله ای بود که همانقدر که برای ما مهم بود برای بیماران ما نیز مهم بود. همکاران ما که در قرنطینه بودند، بر به روز کردن دستورالعمل های اورژانسی برای هیپوگلیسمی ها، مدیریت بیماری (قوانین روزهای بیماری) و جلوگیری از کتواسیدوز دیابتی تمرکز کردند با این هدف که مراجعه غیرضروری به بخش اورژانس یا بیمارستان را به حداقل برسانند. وبینار هایی ایجاد شد تا به میدیرت روز به روز زنان باردار مبتلا به دیابت نوع یک توسط خودشان با استفاده از نظارت متناوب یا مستمر گلوکز (CGM)، کمک کند.

طراحان گرافیک سخاوتمندانه وقت خود را صرف کردند تا مواد آموزشی کتبی ما برای بیماران (نکات مهم بارداری: اطلاعات تکمیلی) را تا حد زیادی بهبود دهند. منابع به طور رایگان به اشتراک گذاشته شدند و به سرعت از طریق شبکه های کلینیکی محلی و زیرساخت های انجمن ملی بارداری در مبتلایان به دیابت (NPID)” که همه خدمات دیابت پیش از زایمان NHS در سرتاسر انگلیس و ولز را پوشش می دهد، منتشر شدند. گرچه مجموعه اطلاعات معمول در این زمینه (که اطلاعات درباره همه زنان باردار مبتلا به دیابت نوع یک و دو قبل از حاملگی را جمع آوری می کند) در طی این بحران به طور موقت کاهش یافت یا متوقف شد، تیم NPID کمک زیادی به بروزرسانی اطلاعات کلینیکی حیاتی کردند.

روش ها و نتایج:

در طی دوران قرنطینه

تا 23 مارس، زمانی که دولت انگلیس سریعاً توصیه به قرنطینه و رعایت فاصله اجتماعی کرد و گفت در خانه بمانید، از NHS حمایت کنید، باعث نجات زندگی شوید، کلینیک های از راه دور برای مراقبت پیش از زایمان، مشاوره ویدئویی و کار کردن در منزل جا افتادند. اولین کسانی که از همه گیری ویروس کرونا تأثیر گرفتند زنانی بودند که داشتند برای حاملگی برنامه ریزی می کردند و به کلینیک های مراقبت پیش از بارداری مراجعه می کردند و به آنها توصیه شده بود که گلوکز خون را ثابت نگه دارند اما با راه های مؤثر و ایمن، از بارداری پیشگیری کنند. این توصیه کمتر به دلیل نگرانی از این بود که کووید 19 باعث ناقص الخلقه شدن در ماه های اولیه بارداری شود (گرچه اطلاعات در این زمینه محدود است) بلکه بیشتر بنا به دلایل لجستیکی بود تا اینکه خدمات دیابت پیش از زایمان دوباره برقرار شود. کلینیک های بارداری (و خوشبختانه بیشتر زنان مبتلا به دیابت که در سن بارداری بودند) به منابع آنلاین یا ابزارهای ارتباطی برای برنامه ریزی حاملگی ارجاع داده شدند.

بخش دیگری که از ویروس کرونا تأثیر گرفت، برنامه NHS بود که CGM در دسترس همه زنان باردار مبتلا به دیابت نوع یک قرار می دهد که باید از تاریخ 1 آوریل 2020 در سایت قرار می گرفت. با وجود منافع آشکار خودمدیریتی دیابت از راه دور، تعدادی پرسنل مورد نیاز بود تا سازماندهی دوباره نیروی کار تیم های تدارکاتی NHS که بر دستگاه های تنفسی و ریوی و تأمین تجهیزات مراقبت شخصی تمرکز دارند، را در اولویت قرار دهند. سرمایه گذاری بر روی نظارت متناوب بر گلوکز با استفاده از‌ Freestyle Libre که در مراقبت استاندارد پیش از زایمان دیابت نوع یک مورد استفاده قرار می گرفت، انجام شد. هر جا که امکان پذیر بود، استفاده از Freestyle Libre گسترش یافت تا با استفاده از تزریق روزانه و متعدد انسولین، زنان مبتلا به دیابت نوع دو را نیز شامل شود. خوشبختانه پیاده سازی CGM همزمان در سرتاسر کشور، امسال این کار را برای زنان باردار مبتلا به دیابت نوع یک شروع کرد.

اسکن های فراصوت ضروری و روش های غربالگری شبکیه

از آنجاییکه زنان باردار مبتلا به دیابت به عنوان افراد آسیب پذیر در برابر عوارض شدید کووید 19 شناسایی شدند و به آنها توصیه شد که مقررات رعایت فاصله اجتماعی را جدی بگیرند، اکنون آنها در خانه مانده اند و فقط برای خرید غذا، مراقبت پزشکی و به دلایل مربوط به سلامتی از خانه بیرون می روند. محدودیت های حمل و نقل عمومی همراه با مقررات فاصله اجتماعی باعث شدند که مراجعه به کلینیک برای زنانی که ماشین شخصی ندارند تبدیل به یک چالش شود. اسکن های فراصوت به اسکن های ضروری محدود شدند و شامل اسکن اولیه برای تعیین زنده بودن جنین (7 و 8 هفته)، اسکن تعیین تاریخ زایمان (12 هفته)، اسکن آناتومی (20 هفته) و اسکن های رشد (28 و 32 و 36 هفته) می شوند که در موارد بسیاری در روزهای اوج همه گیری، اسکن هفته 32 انجام نمی شود. برخی کلینیک های پیش از بارداری به معاینات حضوری برای زنانی که برای اسکن فراصوت مراجعه می کنند، ادامه دادند، کلینیک های دیگر (از جمله کلینیک من) توصیه کردند که زنان فقط برای اسکن های ضروری، فشار خون و آزمایش ادرار به کلینیک مراجعه کنند از مشاوره های ویدئویی و تلفنی پس از آن در همان روز استفاده کنند. محتوای حمایتی آنلاین گسترش یافته و به طور خاص برای استفاده از CGM در اوایل، اواسط و اواخر حاملگی توصیه شدند (جدول 1).

خدمات غربالگری شبکیه در زنان با ریسک بالا (رتینوپاتی پرولیفراتیو دیابتی، و رتینوپاتی پرولیفراتیو که قبلاً درمان شده، رتینوپاتی پیش پرولیفراتیو یا ماکولوپاتی، و آنهایی که در دو سال گذشته غریبالگری شبکیه انجام نداده اند) در نظر گرفته شد.

گلیسمی در دوران قرنطینه

تأثیر کووید 19 بر کنترل گلوکز پیش از زایمان، نیاز به ارزیابی دقیق دارد. شواهد حکایت از این دارند که بسیاری از زنان مبتلا به دیابت نوع یک زمان بیشتری دارند تا بر خودمدیریتی دیابت خود در قرنطینه صرف کنند (شکل 1). بقیه زنان که با عنوان شاغلان مشاغل کلیدیشناخته می شوند (پیک ها، کارمندان سوپرمارکت یا خانه سالمندان) شامل زنانی هستند که دیابت نوع یک دارند و در سه ماهه سوم بارداری هستند و به دلایل مالی نیاز به کار کردن دارند یا نمی توانند کارکردن از راه دور را با مسئولیت های آموزش فرزندان در منزل ترکیب کنند. زنان با مشکلات روحی یا شرایط خانوادگی یا اجتماعی دشوار (شامل آنهایی که طی همه گیری عضوی از خانواده خود را از دست داده اند) برای در اولویت قرار دادن خودمدیریتی روزانه دیابت و/یا دسترسی به خدمات روانشناسی، مشکل دارند. با توجه به نرخ بالای مرگ و میز کووید 19 در گروه های از نظر اقتصادی محروم، برخی زنان باردار، با وجود استفاده از تکنولوژی مدرن، مشکلات بیشتری نسبت به بقیه دارند (شکل 1). تناوب مشاوره های ویدیوئی چند رشته ای (دیابت و زایمان) برای زنان دارای مهارت های مناسب خودمدیریتی دیابت که به مقادیر توصیه شده در کنترل گلوکز دست یافته اند، هر 4 هفته یک بار است (زمان CGM در محدوده 3.5 تا 7.8 میلی مول بر لیتر (63-140 میلی گرم بر دسی لیتر) >%70، زمان CGM در بیشتر از این محدوده (>7.8 میلی مول بر لیتر یا 140 میلی گرم بر دسی لیتر) <%25، و زمان CGM برای کمتر از این محدوده (<3.5 میلی مول بر لیتر یا 63 میلی گرم بر دسی لیتر) <%40).

این مشاوره ها در محیط کلینیک پیش از زایمان انجام شده اند که باعث مشاوره و تصمیم گیری مشترک تیم های زایمان و دیابت می شود. تماس های از راه دور بیشتر برای دیابت از طریق تلفن یا ایمیل یک یا دو بار در هفته برای زنانی توصیه می شود که نتوانستند به سطح گلوکز توصیه شده دست یابند. با وجود منافع زیادی که کارکردن از راه دور برای بیماران و شاغلین در حوزه سلامت دارد، نگرانی های فزاینده ای درباره چگونگی حمایت از زنان باردار که ممکن است در معرض آزار خانگی در دوران قرنطینه باشند، وجود دارد. عبارات جدید هشداردهنده ای معرفی شده اند مانند ادرارم بوی عجیبی می دهدکه به عنوان درخواست کمک از طریق مشاوره تلفنی یا ویدئویی به کار می روند.

در دوران قرنطینه همچنین پیشرفت های تکنولوژیکی نیز ایجاد شدند. یک زن 20 ساله که اولین حاملگی را تجربه می کرد، مبتلا به دیابت نوع یک طولانی مدت، در هفته 24 حاملگی با علائم شدید هیپوگلیسمی از بیمارستان دیگری ارجاع داده شد. او در سرتاسر دوران نوجوانی خودمدیریتی دیابت نکرده بود و درمان با پمپ انسولین قبلاً متوقف شده بود و با آنالوگ انسولین طولانی اثر (دگلودک) جایگزین شده بود. حاملگی او برنامه ریزی نشده بود و در زمان تأیید حاملگی، سطح HbA1c او 130 میلی مول بر مول (14.0%) بود که تا هفته 4 حاملگی تا 75 میلی مول بر مول (9.0%) کاهش یافته بود. او چندین هیپوگلیسمی روزانه و شبانه داشت که بعد از جایگزین کردن Freestyle Libre او با CGM بدون وقفه (Dexcom G6) همچنان باقی ماند. او آموزش آنلاین پمپ انسولین را گذراند، و پاد انسولین (Insulin Pod) خود را که جلوی درب خانه اش به او تحویل داده شد را دریافت کرد و درمان با پمپ را به طور موفقیت آمیزی بدون هیچ گونه تماس رو در رو شروع کرد (شکل 2). تحویل اتوماتیک انسولین به زنان باردار مبتلا به دیابت نوع یک تا هفته 12 حاملگی ادامه پیدا کرد. این زن که مادر دو فرزند و سرش بسیار شلوغ بود، به درمان حلقه بسته در کنار مسئولیت های آموزش فرزندان در منزل در دوران قرنطینه ادامه داد (شکل 3).

دیابت بارداری

با وجود کمبود پرسنل به دلیل خود قرنطینگی، بیماری یا انتقال پرسنل به محل کار دیگر، ظرفیت کلینیک ما برای مدیریت تعداد زیاد زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری (GDM) و انواع خفیف تر هیپوگلیسمی، تا حد زیادی کاهش یافت. نگرانی زنان از مراجعه برای انجام تست تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) که به طور بالقوه غیرضروری است و 90 تا 95 درصد آن منفی است، در کنار محدودیت های حمل و نقل عمومی و مقررات فاصله اجتماعی، باعث شده است که انجام OGTT روتین دشوار شود. پیش از همه گیری، تقریباً نیمی از زنان دارای ریسک فاکتور برای GDM، به صورت روتین OGTT انجام نداده بودند. در زنان با BMI بالاتر و زنان از گروه های قومی پرخطر، احتمال کمتری وجود دارد که OGTT انجام شود. در میان زنانی که بارداری منجر به تولد نوزاد مرده داشتند، OGTT فقط در یک سوم زنان دارای ریسک فاکتور GDM (38%) انجام شده بود، و این بدین معنی است که زنان غربال نشده نسبت به زنانی که GDM در آنها تشخیص داده شده است، ریسک بالایی برای تولد نوزاد مرده دارند. برای جلوگیری از تشدید بیشتر نابرابری های بهداشتی در طی دوران همه گیری، ما یک راهکار واقع بینانه غربالگری همراه با آزمایش خون پیش از زایمان در هفته 12 و 28 حاملگی پیشنهاد کردیم. این راهکار شامل اندازه گیری HbA1c و آزمایش اتفاقی قند پلاسما (RPG) برای همه زنان دارای ریسک فاکتورهای GDM (GDM قبلی، BMI>30 کیلوگرم بر متر مکعب، گروها های قومی پرخطر، دارای سابقه خانوادگی دیابت، و ماکروزومی کودک در زایمان های پیشین>4.5 کیلوگرم) در اولین ویزیت پیش از زایمان (12 هفته) می باشد. زنان با HbA1c بیشتر یا مساوی با 48 میلی مول بر مول (6.5%) یا RPG بیشتر یا مساوی 11.1 میلی مول بر لیتر به عنوان زنان دارای دیابت در نظر گرفته می شوند.آنهایی که HbA1c بین 41 تا 47 میلی مول و مول (6.4% – 5.9%) یا RPG بین 9 تا 11.0 میلی مول بر لیتر دارند، به عنوان زنان دارای GDM زودهنگام در نظر گرفته می شوند. زنان با HbA1c کمتر از 41 میلی مول بر مول و RPG کمتر از 9 میلی مول بر لیتردر هفته 28 دوباره به صورت ناشتا (در صورت امکان) با تکرار HbA1c آزمایش می شوند و تست اتفاقی گلوکز انجام می دهند. زنان با گلوکز پلاسمای ناشتا (FPG) بیشتر یا مساوی با 5.6 میلی مول بر لیتر و HbA1c بیشتر یا مساوی با 39 میلی مول بر مول (5.7%)، یا RPG بیشتر یا مساوی با 9 میلی مول بر لیتر به عوان زنانی که GDM دارند در نظر گرفته می شوند. به مه زنان توصیه می شود که مقررات کووید 19، GDM را مستثنی نمی کند و در کل دوره بارداری باید برنامه غذایی سالم داشته باشند. کلینیک پیش از زایمان ما، با وجود اینکه تمایل به کاهش موارد GDM در طی همه گیری دارد، ولی در ماه آوریل نسبت به ماه های فوریه و مارس بیماران بیشتری با علائم کووید و GDM داشته است و تعداد زیادی از بیماران که قبل از آن تا هفته 24 تا 28 بارداری آزمایش نشده بودند حالا در اولین ویزیت پیش از زایمان این علائم در آنها تشخیص داده شده اند.

رسیدگی سرپایی به زنان باردار مبتلا به دیابت

استفاده از استروئیدهای قبل از زایمان برای بلوغ ریه جنین، برای زنانی که انتظار می رود قبل از هفته 34 زایمان کنند، در اولویت است. پس از هفته 24 بارداری، استروئیدها قطع می شود زیرا سود این کار برای کودک، ایجاد خطر بستری شدن برای مادر را توجیه نمی کند.

زنان باردار همچنان در بیمارستان بدون هیچ مشکلی زایمان می کنند. استفاده از استخرهای زایمان هنگام درد زایمان برای مواردی که مشکوک یا مبتلا به کووید 19 هستند باید جلوگیری شود چون ریسک انتقال عفونت از طریق مدفوع وجود دارد. به علت محدودیت دسترسی به سواب های آزمایش سریع کووید 19 هنگام پذیرش همه زنان باردار برای زایمان، چه علائم داشته باشند چه نداشته باشند، استفاده از استخرهای زایمان را محدود می کند.

مباحث سنتی مامایی مانند تماس پوستی مادر و فرزند برای تغذیه با آغوز به منظور مدیریت هیپوگلیسمی نوزادی، به شکل آنلاین ارائه می شوند. به جز زنان با عفونت شدید کووید 19 (مانند آنهایی که نیاز به دستگاه تنفس یا بستری در بخش مراقبت های ویژه دارند)، مزایای تغذیه کودک با شیر مادر بسیار مهم تر از خطرات بالقوه انتقال بیماری است. سازمان Baby Friendly Initiative وابسته به یونیسف توصیه ها و حمایاتی برای زنانی که برای دسترسی به شیر خشک مشکل دارند، ارائه داده است. بخش های بیمارستانی پس از تولد تخت های خالی بیشتر و ملاقات کنندگان کمتر دارند که به بیماران اجازه می دهد که نسبت به حالت معمول استراحت بیشتری پس از زایمان داشته باشند. دستیابی به پیشگیری از بارداری برگشت پذیر پس از زایمان که طولانی مدت باشد، مانند ایمپلنت ها یا وسایل ضدبارداری داخل رحمی محدود شده است، از اینرو تزریق مدروکسی پروژسترون پس از زایمان، در صورت امکان قبل از مرخص شدن از بیمارستان، پیشنهاد می شود که تا 12 هفته از بارداری پیشگیری می کند.

بررسی و نتیجه گیری:

به پایان رسیدن قرنطینه

در زمان نوشتن این مقاله (6 می 2020)، انگلیس بیش از 200 هزار مورد قطعی مبتلا به کووید 19 دارد و شمار کشته شدگان از 30 هزار نفر تجاوز کرده است و انتظار می رود که این تعداد افزایش هم یابد. شمار مرگ و میر روزانه همچنان بالاست (بیش از 650 مرگ)، ولی فعلاً ثابت شده است و ما شروع به برنامه ریزی برای پایان دادن به قرنطینه هستیمچشم انداز تضمین منابع کافی از یک واکسن مؤثر همچنان دور از انتظار است بدین معنی که برخی مقررات فاصله اجتماعی برای 12 تا 18 ماه آینده باقی خواهند ماند. در هفته 6 تا 8، خدمات زایمان از خدمات حضوری به خدمات راه دور تبدیل شده اند و نظارا بر فضار خود در منزل انجام می شود و آموزش مجازی برای نظارت خود فرد بر گلوکز خون داده می شود و نظارت متناوب یا مستمر گلوکز (CGM) به سرعت در حال تبدیل شدن به یک روند طبیعی نرمال است.

زنانی که نیاز به ویزیت حضوری دارند، شرایط بهتری را تجربه می کنند و می گویند من تنها بیمار در اتاق انتظار بودم“. مهارت های مشاوره ویدئویی ما بهتر شده است و زنان از آنها به خوبی استفاده می کنند و کلیپ های ویدئویی برای زنان، همسرانشان و خانواده شان تأثیر زیادی داشته است. برای بسیار از افراد، این موضوع تأثیر مثبتی بر سلامت و تندرستی و رابطه آنها گذاشته است. همه ما اهمیت این موضوع برای سلامت کودک در آینده را می دانیم. با توجه به این تجربیات مثبت (که توسط زنان و همچنین تیم های مراقبت از سلامت به اشتراک گذاشته شده اند) تصور اینکه به شرایط سنتی کلینیک های حضوری پیش از زایمان برگردیم دشوار است. هر چقدر که تیم های مراقبت از سلامت اعتماد بیشتری به نظارت بر گلوکز از راه دور پیدا می کنند، و استفاده از سیستم های انتقال اتوماتیک انسولین و پمپ انسولین برای بیماران آسان تر می شود، احتمال بیشتری وجود دارد که آموزش آنلاین آموزش حضوری را کامل کند یاجایگزین آن شود.

چندین گزارش از نقش مراقبت مجازی در این موضوع در مجله تکنولوژی و درمانشناسی دیابتبرای بیماران مبتلا به دیابت نوع یک که به صورت مجازی کتواسیدوز دیابتی را مدیریت می کنند و از مراجعه به بیمارستان خودداری می کنند و کنترل سرپایی گلوکز را به طور مؤثری از راه دور انجام می دهند، وجود دارد. بسیاری از سازمان های غیرانتفاعی مانند Helmsley Trust اقدامات مؤثری انجام داده اند. برای زنان باردار، معاینه بالینی حضوری پیش از زایمان برای آنهایی که اسکن فراصوت انجام می دهند اولویت دارد. زمانی که همه گیری تخفیف یافت، ارزیابی رسمی از مدل های آموزش و پیاده سازی تکنولوژی از راه دور درباره دیابت، شامل دیدگاه های زنان، مهم خواهد بود. تحقیق و بررسی در این مورد از سر گرفته خواهد شد و ما راه های جدیدی برای حمایت از زنان باردار مبتلا به دیابت پیدا خواهیم کرد تا بتوانند روش ترجیحی خود برای انتقال انسولین و نظارت بر گلوکز را انتخاب کنند.

سپاسگزاری:

از همکاران خود در شبکه تکنولوژی دیابت (DTN-UK) برای گسترش و به اشتراک گذاری منابع آنلاین و همکارانم در تیم دیابت چند رشته ای در بارداریدر انجمنNHS بیمارستان دانشگاه کمبریج، کمبریج انگلیس، بیمارستان دانشگاه نورویچ و نورفولک، انجمنNHS ، دانشگاه نورویچ و سافولک شرقی، و انجمنNHS بیمارستان اسکس شمالی و ایپسوییچ در انگلیسريال بسیار سپاسگذارم.

نوشتن دیدگاه

چطور می‌تونم به
شما کمک کنم؟